فهرست نقاشیهای محمود فرشچیان مینیاتوریست بزرگ ایران نگارگر نگارگری مینیاتور مینیاتوری نقاشی
آبرنگ گواش آکریلیک آب مرکب آب رنگ رنگی رنگین رنگارنگ ابر ابره ابرک ابرها پیچ و تاب پیچان چرخان تابان تابناک پارچه لباس رخت جامه گل گلی گیاه گیاهان درخت درختی درختان جانور جانوران حیوان حیوانات پرواز فرشته فرشتگان حوری حوریان بهشت بهشتی فردوس فردوسی پردیس پردیسان پارادایس موج امواج موجی مواج حور و پری پر و بال پرواز رقص کشف و شهود مینیاتور مینیاتوری نگارگر نگارگری نگارگرانه
نقاشیهای بسیار زیبا از محمود فرشچیان
نقاشیهای بسیار زیبا از محمود فرشچیان
نقاشیهای بسیار زیبا از محمود فرشچیان
Mahmoud Farshchian
Master Mahmoud Farshchian was born on January 24, 1930 in Isfahan, where he grew up in the proximity of many architectural masterpieces that gradually and subliminally sharpened his awareness of proportion, color, and form. As a child of five, it became evident that his life would be devoted to art and painting. His father directed a leading carpet business and encouraged Mahmoud"s interest in design and planted the seeds of art in his heart.
While still in school, Farshchian was invited to learn painting from the famous masters of the time. After graduating from the Academy of Fine Arts in Isfahan, he went to Europe to study the works of Western artists. When he returned, he started his work in the General Office of Fine Arts (later the Ministry of Culture and Art), and after some time he was appointed as the administrator of National Arts and joined the Faculty of Fine Arts of Tehran University as art professor, continuing to create unique masterpieces. His works have been exhibited in galleries in throughout Asia, Europe and the United States.
Farshchian has since moved to the United States and resides in the Metropolitan area. He brought with him treasures, which were welcomed by Bibliotheque Nationale, British Library, Freer Gallery of Art, Metropolitan Museum, and Harvard University. His paintings are now on display in many outstanding galleries and museums of the world, as well as in private collections. He has received many awards, a doctorate in fine arts, and much praise from European academies and museums.
Master Farshchian has achieved a distinctive style and created a school of his own in painting. Some of his special talents are his wonderful sense of creativity, motive designs, creation of round spaces, smooth and powerful lines, and undulating colors. His works are a pleasing composition of nobility and innovation. His themes are cultivated from classic poetry, literature, the Koran, Christian, and Jewish Holy books, as well as his own deep imagination. His most outstanding works are based on human affections and moods, which appear most effectively in graceful faces and figures.
While painting, Farshchian often listens to music and the beautiful rhythms set the mood for his bounding, splashing, sometimes wire-thin brush. His pictures urge us to listen with inner ears to "sounds" as u-architectonic as his lines and forms. There is a rich interplay of gentle sounds: bird-calls, trickles, cascades, gurgles, swoops, and swooshes. His tempests, chilling blasts, raging fires, and blood-curdling cries are expressed so artfully that they never cross the threshold of true horror. So graceful is the whiplash that it cannot sting. Farshchian has told many tales on canvas in his unique expression of sur-naturalism.
ARTWORKS
بيو گرافي هنرمندانمحمود فرشچیان به سال 1308 شمسی در اصفهان ، پایتخت هنر ایران ، دیده به جهان گشود . پدرش ، حاج غلامرضا فرشچیان ، از تجار فرش بود و در کار هنر قالی بافی دست داشت .
محمود فرشچیان به سال 1308 شمسی در اصفهان ، پایتخت هنر ایران ، دیده به جهان گشود . پدرش ، حاج غلامرضا فرشچیان ، از تجار فرش بود و در کار هنر قالی بافی دست داشت .
این زمینه مساعد برای پرورش ذوق و شوق او در راه آشنایی با هنر موثر افتاد . از سالهای پیش از مدرسه از روی نقشه های قالی طرح میزد ، تا به تدریج دستش در کار نقش پردازی روان گردید . فرشچیان در طی تحصیلات مقدماتی در محضر استاد میرزاآقا امامی اصفهانی هنرمند چیره دست و پرآوازه دیار اصفهان ، به آموختن نقاشی دلبستگی تمام پیدا کرد و دل در گرو نقشهای زیبا بست . او از کار هنر احساس رضایت و شادمانی داشت . از کلاس هفتم دبیرستان فرشچیان قدم به هنرستان هنرهای زیبای اصفهان گذاشت و چهار سال در آن جایگاه عاشقی ، زیر نظر استاد عیسی بهادری ، استاد نابغه و توانمند نقاشی قالی ، مینیاتور ، نقاشی رنگ و روغن ، به فراگیری اصول و مبانی طراحی نقوش سنتی (نقشه قالی ، تذهیب ، مینیاتور) پرداخت
بدون شک نقش استاد عیسی بهادری در پرورش و خلاقیتهای محمود فرشچیان نقشی فوق العاده ارزشمند بود .استاد در بیان احساس و تجسم شعرگونه عواطف ، به شیوه ای کاملا جدید موفق به هماهنگی و همگامی میان مضمون و محتوا و شکل و فرم نقاشی هایش گردید و این مشخصه اصلی کار او در نقاشی شد . فرشچیان در جوانی بسیار پرتلاش و خستگی ناپذیر به کار و طراحی نقوش مختلف میپرداخت . او در مطالعه آثار تاریخی شهر اصفهان (چهل ستون ، عالی قاپو ، مسجد شیخ لطف الله و ... طرحهای اسلیمی و ختایی کاشیکاری های بی نظیر آن آثار سر از پا نمیشناخت و چون محققی موشکافانه این نقش ها را مطالعه میکرد . فرشچیان حتی در دوره سربازی نیز دست از قلم و رنگ برنداشات و آثاری دیدنی آفرید که مورد تشویق مقامات قرار گرفت .
سال 1329 بعد از 6 سال فعالیت و کسب هنر در هنرستان هنرهای زیبای اصفهان ، فرشجیان به کسب دیپلم عالی نائل آمد . آثار سالهای شاگردی استاد هنوز در مرکز هنرستان ، موجود است . بدون تردید استاد محمود فرشچیان یکی از پدیده های هنر نگارگری (مینیاتور) در عصر حاضر است و او در طراحی و شناخت و بکارگیری رنگها فوق العاده قدرتمند و قوی است . این قدرت قلم و صلابت و استواری خطوط قلم گیری است که از او هنرمندی پرآوازه و مشهور ساخته است . از نظر محتوا و مضمون ، آثار استاد عمدتا با الهام از ادبیات عرفانی و باورهای مذهبی ساخته و پرداخته شده اند . سخن آخر اینکه امروز استاد فرشچیان از پس نزدیک به پنجاه سال کسب هنر و مهارت در کار نقاشی و خلق نقشهای دلنشین و جشم نواز ، هنرمندی است که به جرآت میتوان او را صاحب سبک جدید در نقاشی ایرانی (مینیاتور) دانست. منبع و ماخذ این نوشته :
موزه استاد فرشچیان
موزه ای زیبا و پر رمز و راز، موزه ای پر از رنگ و زندگی که دیدگان هر بیننده ای را نوازش میدهد و چه تواناست خالق این همه نور، این همه زیبایی و این همه زندگی.
اسطوره ای با چهره ای پر از مهربانی که با دستان توانمند خود ایچنین چرخشها و پیچشهای نرم و لطیفی را خلق کرده است.
استاد محمود فرشچیان متولد سال 1308 هجری شمسی در اصفهان دیده به جهان گشود. وی از هفت سالگی نزد استاد حاج میرزا آقا امامی شروع به تعلیم گرفتن نمود و در سال 1324 به هنرستان هنرهای زیبا ی اصفهان رفت و تحت تعلیم استاد عیسی خان بهادری که خود شاگرد کمال الملک بود، قرار گرفت و با رموز رنگها، ابزار نقاشی و زیر رنگ آشنا شد و با قرار دادن موی گربه سفید در انتهای پر کبوتر قلم موهایی ساخت تا به امروز در نقاشی و ظریف کاری از آن استفاده می شود.
اشتیاق به آموختن ایشان را ابتدا به اروپا و سپس به آمریکا کشانید و حفظ هویت ایرانی توانست شیوه کار خود را غنا بخشد. استاد در ابتدا از آبرنگ و گواش و از اوایل دهه پنجاه بیشتر از اکریلیک برای خلق آثارش استفاده کرد. آثاری که با دیدنشان این جمله در ذهن متصور می شود:
"فتبارک الله الاحسن الخالقین"
ساختمان موزه استاد محمود فرشچیان در مجموعه 110 هکتاری سعدآباد، يك بناي قاجاري است، با وسعتی در حدود 600 متر مربع که برای مدتی محل اسکان رضا شاه به همراه همسر چهارمش ملکه عصمت بوده است.
این موزه در حال حاضر بیش از 50 اثر از استاد را در خود جاي داده که نوازشگر چشم هر بیننده ایست. این موزه در سال 1380 افتتاح شده است.
منبع و ماخذ نوشته اخیر:
محمود فرشچیان نگار گری از نوع اسطوره
لازمه هنر نگارگری معاصر ایران این است كه آفریننده آن علاوه بر این كه از ذوق و استعداد مضاعفی برخوردار است؛ در عین حال كه نقش آفرین چیره دستی است، به خوبی و با ظرافتی تمام از ریزه كاری های یكی از غنی ترین سنت های نقاشی عالم نیز آگاه و بر اسرار فنی و رموز زیباشناسی آن دست یافته باشد.
هر كه برای نخستین بار طرح یا نقاشی ای از محمود فرشچیان را ملاحظه كند، هیجان شدیدی در خود احساس می كند و از همان اولین لحظه در می یابد كه فرشچیان هنرمندی است كه اگر چه همه اصول و منابعی را كه استادان پیش از او می دانسته اند چگونه از آن بهره برداری كنند، عمیقا و به خوبی می شناسد، با این همه اثری خلق می كند كه تشخص ویژه خود را داراست. همین كیمیاگری است كه فرشچیان را به عنوان یكی از استادانی مطرح كرده است كه هرگز كسی از لذت بردن از آثار او و مجذوب شدن به غنا و تنوع آنها خسته نمی شود.
كیست كه تحت تاثیر جاذبه آن آزمونه (پالت) غنی و سرشاری كه از رنگ های گونه گون نقاشی های فرشچیان آفریده می شود قرار نگیرد؟ او با شجاعتی بی سابقه و شگفت انگیز در بكار بردن رنگ های بسیار تند كه گاه ملایم و رنگ باخته به نظر می آید از حس غریزی و خدادادی بهره می برد كه همان رنگ ها را با سایه روشن هایش به صورت یكی از زیباترین و دلرباترین ویژگی های نگارگری معاصر ایران به جلوه در آورده است. از این رو است كه بینندگان خود را در برابر برترین سنت موروثی رنگ آمیزی و تذهیب كاری ایرانی می یابند. همان سنت بازمانده از نقاشان دوران تیموری و صفوی كه به گونه ای باورنكردنی، احساس شگرف و درك پیشرفته ای از «رنگ» داشتند. آن حس با مشاهده هر روزه مناظر و چشم اندازهای ایران با كوهستان های پوشیده در رنگ های اعجاب انگیز و آسمان های رنگارنگش كه از زیباترین آسمان های عالم است، در بینندگان نیرومندتر و شفاف تر می شد. این كه آسمان ایرانی نوبه به نوبه از رنگی سرخ و آتشین كه گویا زرین است به رنگی آبی و گسترده كه ستارگان درخشان آن را آراسته و در آن جای گرفته اند در می آید همان تناوب سنتی مینیاتور ایرانی است و همین احساس به حد كمال نیز در هنرمند ما وجود دارد. او آن را با مهارت و ظرافت خاصی بر روی آزمونه خود در هم می آمیزد و با تنوع رنگ ها و سایه روشن های مواج آن هنرآفرینی می كند.
در رویكرد به هنر فرشچیان، شناخت پر دامنه و اطلاع وسیع او از مجموعه آثار تصویرسازی سنتی ایران را باید به خاطر سپرد. او با روشن بینی ماهرانه و ظریفی پرده های نقاشی را كه متقدمان بر او با الهام از متون پر آوازه ادب فارسی ساخته و پرداخته اند به خوبی می شناسد و همین متون كه شاهنامه فردوسی و خمسه نظامی است همواره روح ایرانیان را تقویت می بخشد، و عرصه های رزم و صحنه های بزم و منظره های شكار و لحظه های دیدارهای عاشقانه در آنهاست كه یكی پس از دیگری در آن پرده های نقاشی ظاهر می شود و بدین وسیله دنیای تصورات و تخیلات ایرانیان فرهیخته، آباد و سرسبز می شود؛ منظور همان دنیایی است كه شعر، فرمانروای بلامنازع آن، همواره در خدمت بیان مفاخر و مایه مباهات گذشته ای فارغ از قید زمان است. فرشچیان كه مایه گرفته و انباشته از همان مجموعه است مقام مشخصی را در سلسله نقاشان سنتی ایرانی داراست. به این پرندگان خیال انگیز، به سیمرغ هایی كه بعضی آسمان ها را زیر بال و پر خود گرفته اند یا بدین قهرمانان اساطیری ایران باستان كه نبردهای دلیرانه آنان را هنر این نگارگر به زمان حاضر آورده بیندیشیم. همه اینان كه نموداری از انسان هایی هستند كه در شرایطی سخت پایداری می كرده اند، سراینده نغمات و آفریننده لحظاتی هستند كه آدمی می كوشد تا از نحوست قضا و قدر، یا گردش همان چرخ گردونی كه طالع بینان سعی در رازگشایی آن دارند، بگریزد. فرشچیان در آثار خود موفق می شود لحظاتی از آن خوشبختی فراگیر را به چنگ آورد و به منظور آرامش بخشیدن به ما، با قلم موی تحسین برانگیز و فریبای خود را بر روی كاغذ پای بر جای نگهدارد. ولی بی هیچ تردید، سخن گفتن درباره هنر این هنرمند بزرگ بدون یادآوری و بیان تخیل فوق العاده و باورنكردنی و خلاقیت توانمند او مشكل می نماید؛ هنری كه می توان گفت به صورت رویا جلوه گری می كند؛ رویایی كه دوستان ایرانی ما آن چنان اهمیتی در تعبیرش قائلند كه آن را در حد پیشگویی می شمارند.
پیچ و خم و فراز و نشیب هایی كه آرایه تركیبات نگارگری فرشچیان دارد نیز در خدمت همین رویاست. آنها حالتی از همان ابرهایی هستند كه مظهر جاودانگی هستند؛ نمادی كه ایرانیان از آغاز قرون وسطی برای پوشش و آرایش آسمان ها در مینیاتورهاشان پذیرفته و به كار گرفته بودند. این پیچ و خم ها و منحنی های بی شمار ما را با خود به گرداب های بی پایانی از رویاها می برد و درباره خودمان به پرسش وا می دارد كه ما كیستیم؟ از كدامین جهانیم؟ آیا ما از ساكنان همین جهانی هستیم كه قلم موی فرشچیان آن را بدین صورت در آورده است؟ این هنرمند ما را به همراه خود در برابر سوالات و پی جویی های بزرگی از زندگی انسان قرار می دهد. آن مردان جوان، زنان یا فرشتگان كه شاید نیز همان «پریان» باشند، به بهترین وجه احساسات والا و لطیفی را متجلی می سازند.
كیست كه چهره های فریبا و دلربای زنانی را كه شاهكارهای این هنرمند گویی به آن جان بخشیده است با دیده تحسین ننگریسته باشد؟ آنان با دلربایی ای كه آمیزه ای از صفا و پاكی و هیجان انگیزی شدیدی است، تماشا كننده را محسور خود می سازند و او را به دنیای خیال می كشانند.
چه تضادی میان جامه های كمرنگ و رخساره های سبزه با آن نگاه های آتشین و غیر قابل نفوذ آنهاست. این پری پیكران، دامن كشان از لا به لای جامه های گره زده و پر چین و شكن شان همانند شعله هایی آتشین سر بر می آورند و با حمایل های بلند رنگارنگ كه بر گرد بر و دوششان می پیچد گویا برای رقصیدن آهنگ می نوازند، این پیچ و خم دادن و اوج و حضیض بخشیدن بدان چهره ها همان نگارگری است كه آن نیز دقیقا در راستای سنت نقاشان بزرگ هرات در پایان قرن پانزدهم (میلادی) قرار دارد؛ و مگر توجه عمیق بدان و بیان دل انگیز آن نیست كه كمال الدین بهزاد نقاش را بزرگ ترین استاد در میان همه مینیاتوریست های ایران ساخته است؟ بهزاد نیز قاعدتا آن را از زندگی صوفیانه خود الهام گرفته كه او را در تحقق چنین نوآوری اعجازآمیز و كریمانه مجاز ساخته است.
هنر فرشچیان در این جهت بسیار توانمند است زیرا با زبردستی خیره كننده ای كه بر خلاف منش و روش ظریف اوست، با قدرتی كوبنده با انسان امروزی سخن می گوید و براساس سنت نگارگری ایرانی، در دنیایی فارغ از زمان، در ناكجا آباد از راه و رسم و موضوعات بنیادی زندگی انسان، نیروی حیات بخش و شورش و عشق، نبرد با عناصر ناسازگار؛ دلدادگی و شیفتگی، اندوه و مرگ، سرود می سراید. هنر ایرانی آن چنان سرشار از دنیای لبریز از مظاهر و تصاویر است كه به خودی خود جهانی دیگر است و فرشچیان كلید این جهان را داراست. او ما را به دنبال خویش به گشت و گذار اسرارآمیزی می برد كه تخیلمان مسحور و مجذوب و نیازمان به زیبایی سیراب می شود و با خشنودی و رضایت كامل به این جادوگر كه همان نگارگر است تن می دهیم و سر می سپاریم تا او ما را به رازگشایی و كشف دنیایی از نعمت و توانگری كه هیچ گمان بدی را در آن راه نیست می برد.
با این همه، برای متوجه شدن و درك كامل غنای كامل این دستاورد صورتگری كه خطوط و ظرافت كاریش همانند چین و شكن زلفان محبوبان آن قدر ظریف است كه نامریی به نظر می رسد، راهی جز آفرین گفتن و تحسین كردن نمی ماند. باید عنان خیالمان را رها كنیم تا به دنبال تخیل این هنرمند رود و بگذاریم او ما را با خود به همان خلسه یا «حال» تقریبا صوفیانه ببرد. آیا زیباتر از این می توان به ذوق و قریحه این هنرمند ادای احترام كرد؟
فرانسیس ریشار
موزه دار ارشد بخش نسخه های خطی، كتابخانه ملی فرانسه (پاریس)
محمود فرشچیان متولد ۱۳۰۸ هجری در اصفهان، از دوران کودکی استعداد و علاقه خود را در زمینه نقاشی نمایان کرد. وی دراین باره میگوید:۴ سالگی را خوب به یاد دارم. روی زمین مینشستم و نقشهای قالی را روی کاغذ میکشیدم. پدرم هم از این وضعیت راضی بود .
پدر فرشچیان که نماینده فرش اصفهان بود و آثار نفیس را خریداری و جمعآوری میکرد، با مشاهده استعداد فرزندش، وی را به کارگاه نقاشی استاد حاج میرزا آقا امامی برد.
درهمانجا حاج میرزا آقا امامی نقش آهو به من داد و گفت تا از روی آن نقاشی کنم، تا صبح روز بعد حدود ۲۰۰ طرح دراندازهها و جهتهای مختلف کشیدم. برای استاد باورکردنی نبود و از آن به بعد مورد تشویق و تایید ایشان قرار گرفتم .
یکی دیگر از اساتید فرشچیان، استاد عیسی بهادری بود. در زمان نوجوانی فرشچیان، نحوه آموزش متفاوت بوده بنابر قول وی، استاد بهادری مشقهایی ازروی کاشیهای اصفهان را برای شاگردانش تعیین میکرد و طرحهای آنها رابا اصل نقشها مقایسه مینمود. سپس پیش از آنکه آنان رابهطور مستقیم از اشکالهایشان آگاه کند، از آنها میخواست که خود با مقایسه طرح و اصل نقش، اشکالهای خود را بیابند.
فرشچیان پس از آموزش نزد استاد امامی و بهادری و فارغالتحصیلی از مدرسه هنرهای زیبا اصفهان، برای گذراندن دوره هنرستان هنرهای زیبا به اروپا سفر کرد و چندین سال به مطالعهی آثار هنرمندان غربی در موزهها پرداخت. بنابر گفته وی در موزههای اروپا، اول کسی بود که وارد موزه میشد با بستهای از کتاب و قلم و درنهایت آخر از همه، خود او بود که از موزه خارج میشد.
وی هنر قدیم و معاصر اروپا و آمریکا را به خوبی مطالعه کرده و به عصر بینالمللی هنر خو گرفته، در عین حال وفاداری خود را به نسبت هنر ایران حفظ کرده است.
پس از بازگشت به ایران، فرشچیان کار خود را در اداره کل هنرهای زیبای تهران آغاز کرد و به مدیریت اداره ملی و استادی دانشکده هنرهای زیبای دانشگاه تهران برگزیده شد.
استاد محمود فرشچیان، هماکنون در نیوجرسی آمریکا ساکن است و سفرهای دورهای و فصلی به ایران دارد. علیرغم اینکه محل سکونت وی در خارج از ایران است، به گفته خودش هیچگاه از ایران دور نبوده، بلکه درحقیقت درآنجا مجالی را برای خلق آثارش فراهم نموده، چرا که در ایران به دلیل شرکت در مراسمها و جلسات متعدد فرصتی برای نقاشی باقی نمیماند.
سالها نقاشی نمایانگر اندیشه تفکر شعرا، داستانسرایان، نویسندگان و زینتبخش کتابها بود. ولی نگارگر خود را به محدوده فضای بسته جدول و درون متن کتاب مقید ننمود. نقوش در حواشی پیش رفتند، سروها سرکشیدند و ستیغ کوهها حاشیه را شکافتند، ابرهای دربرگیرنده کوهها به اطراف پراکنده شدند و پرندگان درحاشیه و متن به پرواز درآمده تا بدانجا که خویشاوندی شعر و نوشته درآمیزش با جلوهگری نقش و جلای رنگها اوج فزونتری یافت. همین انس و الفت دیرپای نقاشی ایرانی با ادبیات سبب شد که حال و هوایی رویایی و شاعرانه در فضای این هنر بوجود آید .
همانگونه که استاد محمود فرشچیان در عبارت فوق اشاره نموده، شیوههایی که میان نگارگران پیشین درایران رواج داشت، بازآفرینی داستانها و اشعار ایرانی بود اشعار شاعران و حکایات سخنوران اغلب بر نقاشی آنان حاکم بود. لیکن محمود فرشچیان نقاشی را از قید شعر رها ساخت. به عقیده وی هر هنرمند باید ذهن و فکر خود را مصوّر کند، آنگونه که ادیبان با واژه و نقاشان با قلم میآفرینند.
آنچه که آثار فرشچیان را از سایرین متمایز میسازد، شتابههای مدوّر چشمگیرنده نقاشیهایش است. البته آثار بهزاد، نقاش بزرگ دوره تیموری و سلطان محمد، نقاش بزرگ دوره صفوی، از نخستین نمونههایی هستند که برپایه ساختار زیربنایی دایرهوار تصویر شدهاند، لیکن بنابر نظریه پروفسور الینور سمیز۱، تصویرپردازی مدوّر فرشچیان پویاتر و چهرهها، شاخ و برگها و موجودات افسانهای چنان با یکدیگر در چرخش و پیچ و تاباند که گویی همه در گردابی جای دارند. نقوش این چنینی حتی در قالیکاری و کاشیکاری ایرانی نیز بدایعی را بهوجود آورده است.
به عقیده فرشچیان، نقاشی ایرانی هنری است خیالی که از اندیشه نقاش نشأت گرفته نه دیدگاه عینی. در نقاشی سایر کشورها، به عنوان مثال در چین، نهایت قدرت و مهارت درارائه طبیعت بهکار گرفته شده و وجه تمایز آن با نقاشی ایرانی این است که نقاش ایرانی با روح ناخودآگاه و حس قوی ومعنوی انسانی سروکار دارد. فرشچیان درآثار خود به این حس قوی و معنوی میپردازد و طیف گستردهای از حالات وعواطف را ترسیم میکند از جمله حالات درونی انسان، حیوانات، آواز پرندگان، بانگ مرغان و ریزش باران.
در اغلب آثار وی تداوم زندگی و طبیعت آشکار است. وی در حقیقت شور زندگی را با قلم ترسیم میکند که در آن زشتیها و زیباییها در کنار هم به چشم میخورند.
Master of Persian Miniature
Tuesday, November 23, 2010 Compiled By: Firouzeh Mirrazavi
Deputy Editor of Iran Review
While
Iran has produced a number of eminent miniature painters, none has been
so prolific in producing such consistently excellent work as Mahmoud
Farshchian. Born in Isfahan on January 24, 1930, Farshchian grew up
surrounded by architectural masterpieces that subliminally sharpened his
awareness of proportion, color and form.
His masterpieces have been hosted by several museums and exhibitions worldwide.
He's the most modernizer of the field of miniatures, an art form which was first established in Ancient Persia and later spread to China and Turkey and other Middle eastern countries.
At the age of five, it became evident that his life would be devoted to art and painting. His father, the owner of a leading carpet business, encouraged his interest in design.
While still in school, Farshchian was invited to learn painting from the famous masters of the time. After graduating from the Academy of Fine Arts in Isfahan, he traveled to Europe to study the works of western artists.
Upon his return to Isfahan, Farshchian began working in the Directorate of Fine Arts (affiliated to the Ministry of Culture and Art). He was later appointed to serve as administrator of National Arts. He joined the Faculty of Fine Arts of Tehran University as an art professor. It was there that he created many of his unique masterpieces.
Farshchian later moved to the United States and currently resides in New York. He took with him many of his works that were welcomed by Bibliotheque National, the British Library, Freer Gallery of Art, Metropolitan Museum and Harvard University.
His works continue to be exhibited in galleries and museums throughout Asia, Europe and the United States, as well as in private collections.
Receiving many awards throughout his life, including a doctorate in fine arts, Farshchian has won much praise from European academies and museums.
Farshchian’s distinctive style has given rise to a school of his own in painting. This school is marked by his wonderful creativity, his inspiring designs and his powerful lines and undulating colors.
His works are a pleasing combination of both nobility and innovation. His themes are rooted in classical poetry, literature, Qur’an, other divine books and his own deep imagination.
Some of his most outstanding works overflow with human affections and embodied in graceful figures.
While painting, Farshchian often listens to music and these beautiful rhythms set the mood for his bounding, splashing, sometimes wire-thin brush. His pictures urge us to listen with inner ears to the ‘sound’ of his lines and forms.
There is a rich interplay of birdcalls, trickles, cascades, gurgles, swoops and swooshes. His tempests, chilling blasts, raging fires and blood-curdling cries are expressed so artfully that they never cross the threshold of horror. So graceful is the whiplash that it cannot sting.
Farshchian has told many tales on canvas in his unique expression of what he calls ‘sur-naturalism’.
Farshchian is the founder of his own school in Iranian Painting, which adheres to classical form while making use of new techniques to broaden the scope of Iranian painting. He has brought new life to this art form and has freed it from the symbiotic relationship it has historically had with poetry and literature, to give it an independence it had not previously enjoyed.
His powerful and innovative paintings are dynamic, expansive and vibrant canvases with an appealing fusion of the traditional and the modern, which are constituents of his unique style of painting.
Farshchian’s
work “Shams and Rumi,” has been inspired by one of Rumi’s poems.
Special colors have been used in the painting to feature the mystical
and spiritual relationship that existed between Shams and Rumi. The
painting took two months to complete in the U.S. and was unveiled at the
Farshchian Art and Cultural Complex in Isfahan on August 2, 2007.
The design of the Zarih (the box-like latticed enclosure which is placed on top of the tomb), roof, door and cellar in the shrine of the 8th shiite Imam, Ali ibn Mus'ar-Reza in Mashhad and his membership in the committee supervising the construction of the glorious shrine, is another artistic work of the master.
Unveiled in 2001, the Farshchian Museum is nestled in the central gardens of Sa’dabad Palace located in Tehran. It is surrounded by various other museums exhibiting historical Persian artifacts and modern artworks.
These museums are housed in monuments located in a lush landscape dating back to late Qajarid and the first Pahlavid rule. All have been restored and transformed into modern museums.
Farshchian was allocated this museum due to his tremendous contributions to the world of art. Open six days a week to the public, it contains several galleries, which exclusively exhibit early and contemporary original works by Farshchian.
Art students visit the museum daily to study his paintings that have also been reproduced in art textbooks, while tourists from all over the world arrive for a firsthand viewing of these stunning works of fine art.
Origin of Persian Miniatures 
Persian
miniature is a richly detailed miniature painting which depicts
religious or mythological themes from the region of the Middle East now
known as Iran. The art of miniature painting in Persia flourished from
the 13th through the 16th centuries, and continues to this day, with
several contemporary artists producing notable Persian miniatures. These
delicate, lush paintings are typically visually stunning, with a level
of detail which can only be achieved with a very fine hand and an
extremely small brush.
Persian miniature is a small painting, whether a book illustration or a separate work of art intended to be kept in an album of such works. The techniques are broadly comparable to the Western and Byzantine traditions of miniatures in illuminated manuscripts, which probably had an influence on the origins of the Persian tradition.
Several features about Persian miniatures stand out. The first is the size and level of detail; many of these paintings are quite small, but they feature rich, complex scenes which can occupy a viewer for hours. Classically, a Persian miniature also features accents in gold and silver leaf, along with a very vivid array of colors. The perspective in a Persian miniature also tends to be very intriguing, with elements overlaid on each other in ways which sometimes feel awkward to people who are accustomed to the look and feel of Western art.
Originally, Persian miniatures were commissioned as book illustrations for Persian illuminated manuscripts. Only the wealthiest of patrons could afford these illustrations, with some Persian miniatures taking up to a year to complete. Eventually, people also began collecting these works of art on their own, binding them into separate books. Many of these collections fortunately survive to this day, along with other examples of Persian art such as Iran's famous pile carpets.
The
Persian miniature was probably inspired by Chinese art, given the very
Chinese themes which appear in some early examples of Persian
miniatures. Many of the mythological creatures depicted in early Persian
art, for example, bear a striking resemblance to animals in Chinese
myth. Over time, however, Persian artists developed their own style and
themes, and the concept of the Persian miniature was picked up by
neighboring regions.
Many museums of Asian art have Persian miniatures in their collections, and it is well worth visiting to see examples of this distinctive art form in person. Persian miniatures also merit undivided attention; the longer one looks at a Persian miniature, the more details and themes emerge. The study of a single miniature can take up an entire day, as more and more details unfold, and many museums conveniently have detailed guides to the figures and themes in their Persian miniatures so that visitors can learn more about what they are seeing.
Miniature painting became a significant Persian form in the 13th century, and the highest point in the tradition was reached in the 15th and 16th centuries. The tradition continued, under some Western influence. The Persian miniature was the dominant influence on other Islamic miniature traditions, principally the Ottoman miniature in Turkey, and the Mogul miniature in the Indian sub-continent.
Though at various stages it has been affected by Chinese and Eastern influences, Persian miniature art has developed its own distinctive features. Iran’s miniature artists are recognizable for their emphasis on natural and realist motifs. Also worth noting is the Persian technique of “layering” perspectives to create a sense of space. For example, in the miniature piece at right, the variety of views is noticeable in the arrangement of objects: birds inhabit both the foreground and background of the piece, with the floral objects positioned in between. This gives the viewer a sense of three-dimensional space and the ability to focus on certain aspects of the piece to the exclusion of others.
Content
and form are fundamental elements of Persian miniature painting, and
miniature artists are renowned for their modest, subtle use of color.
The themes of Persian miniature are mostly related to Persian mythology
and poetry. Western artists discovered the Persian miniature around the
beginning of the 20th century. Persian miniature uses pure geometry and a
vivid palette. The allure of Persian miniature painting lies in its
absorbing complexities and in the surprising way it speaks to large
questions about the nature of art and the perception of its
masterpieces.
The history of the art of painting in Iran, goes back to the cave age. In the caves of Lorestan province, painted images of animals and hunting scenes have been discovered.
In the paintings of Achaemenid era, profile work was preferred by the artists. The proportion and beauty of colors of this era are remarkable. The colors are shadeless, and have the same tune. In some cases, black stripes limited the colorful surfaces.
The paintings of “Torfan”, discovered in the desert of “Gall”, a region situated in the Turkistan province in China, belong to 840 to 860 AD.
These mural paintings exhibit Iranian scenes and portraits. Images of tree branches also exist in these paintings. The most ancient paintings of the Islamic period, are quite scarce, and were created in the first half of the 13th century.
China, perhaps since the 7th century, as an artistic center, has been the most important incentive for the art of painting in Iran. Ever since, a relation has been established between Buddhist Chinese painters and, Iranian artists. From the historic viewpoint, the most important evolution in Iranian art has been the adoption of Chinese designs and coloring that were mixed with the specific conception of Iranian artists. In the first centuries, after the emergence of Islam, Iranian artists began adorning books.
The preface and the margins of books were adorned. These designs were passed on to the next centuries, together with precise principles and rules, which is known as the “Art of Illumination.”
Paintings from the beginning of the Islamic period had the reputation of belonging to Baghdad school.
Miniatures of Baghdad school have totally lost the style and methods of the usual paintings of the pre-Islamic period.
These primitive and innovative paintings do not possess the necessary artistic stress. The miniatures of Baghdad school are not proportional. Portraits show the “Sami” race and light colors are used. Artists of the Baghdad school, after years of stagnancy, were eager to create and innovate. The particular views of this school, is in drawing animals and illustrating stories.
Although the Baghdad school, considering the pre-Islamic art, is to some extent, superficial and primitive, but the art of Iranian miniature, in the same period, was widespread in every region in which, Islam was propagated: Far East, Africa and Europe.
Among illustrated books in the Baghdad style, “Kelileh and Demneh” can be named. Images are painted larger than normal and are not proportional. Only few colors are used in these paintings.
Most of the handwritten books of the 13th century are enriched with images of animals, vegetables, and illustrations from fables and stories.
An example of the most ancient Iranian miniature is the drawings of a book called “Manafe-alHayvan” (1299 AD). This book describes the characteristics of animals. The natural history is mixed and narrated through the ancient fables in this book.
Diverse
subjects of this book, require numerous images that are so important in
familiarizing the reader with the Iranian art of painting. Colors are
bright and laying step after the old style of the Baghdad school.
After the invasion of Moguls, a new school appeared in Iran. This school was totally under the influence of the Chinese and Mogul style. These paintings are all minute, dry, motionless, and pure, in the Chinese style.
Mogul emperors, after the invasion of Iran, were impressed by the Iranian art and encouraged the painters, initiating the former kings of Iran. Among the characteristics of the Iranian art which can also be observed in the paintings of Mogul style, we can enumerate, subtleties, decorative compositions, and fine short lines. The style of the Iranian paintings is linear and not dimensional. Artists in this field have demonstrated a particular creativity and genuineness.
Artists of the Mogul royal court honored not only the techniques but also Iranian themes. A part of their work consisted of illustrating Iranian literary masterpieces such as “The Shahnameh” of Ferdowsi.
Contrary
to Baghdad and Mogul schools, more works remain from Harat school. The
founders of the style of painting called the Harat school, were
Teimoor’s ancestors, and the school was named after the place in which
it was founded.
Art experts believe that during Teimoor’s era, the art of painting in Iran, had reached a climax. During this period, outstanding masters, such as Kamal-ul-Din Behzad, contributed a new touch to the Iranian painting.
During the Safavid era, the artistic center was moved to Tabriz. A few artists also settled in Qazvin. However, the Safavid School of painting was established in Isfahan.
The miniature of Iran, in the Isfahan of Safavid era, was detached from the influence of the Chinese out and stepped on a new road. The painters were then more inclined towards naturalism.
Agha Reza Reza-e Abbasi (also Reza Abbasi) (1565 - 1635) was the most renowned Persian miniaturist, painter and calligrapher of the Isfahan School, which flourished during the Safavid period under the patronage of Shah Abbas I.
Miniatures created under the Safavid School, were not exclusively aimed for adorning and illustrating books. The Safavid style is softer in form than those of the Teimoorian School, specially the Mongolian. Human images and their behavior are not vain and artificial, in the contrary quiet natural, and close to reality.
In
Safavid paintings, the splendor and the grandeur of this period is the
main attraction. The themes of the paintings are about the life in the
royal court, the nobles, beautiful palaces, pleasant goodness, scenes of
battles and banquets.
Humans are drawn in sumptuous garments, handsome faces and elegant statues colors are glowingly bright.
Artists paid more attention to generalities and, avoided unnecessary details, as used in Harat and Tabriz styles. The smoothness of lines, the quick expression of feelings, and condensing the subjects are the characteristics of the Safavid style of painting. Since the end of the Safavid era, perspective and shading, a result of the European style, appeared in the Iranian paintings.
Paintings of the Qajar era, are a combination of the classic European arts and Safavid miniature techniques. In this period, Mohammad Gaffari Kamal-ul-Molk, pushed forward the European classical style of painting in Iran. Under the qajars, a kind of painting known as the “Teahouse” painting found its place. This kind of painting is a new phenomenon in the history of the Iranian art.
Source: Iran Daily & Iran Review
Links for Further Reading:
Persian Miniature: http://www.iranreview.org/content/view/4611
Watch the PowerPoint: http://www.iranreview.org/content/view/3295/52/
Mahmoud Farshchian : http://www.farshchianart.com/
 |
 | ||
 |
 |
 | |
 |
|||
 |
 |
||
 |
 |
||
 |
 |
 |
|
 |
 | ||
 |
 |
 | |
 |
 |
||
 |
 | ||
 |
 |
 | |
 |
|||
 |
 |
beautiful fine art - basic find all
