اگر باز هم شرایط نیمه قطع شدن اینترنت پیش آمد و یا قطعی های مکرر و کاهش سرعت کلی در کشور اتفاق افتاد، در صورتی که امکان ارسال کردن ایمیل دارید برای وصل کامل اینترنت و یا رفع اشکالات کلی عمدی همت کنید:
قطعی اینترنت یا بهتر بگوییم آن شیوه ی سانسور یا فیلترینگ تقریبا پنج ماهه که فرق چندانی با قطع کامل اینترنت نداشت، و یا ایجاد اختلال در اینترنت بطور عمدی توسط حکومت (که باعث خسارات بسیار به ایران شده) و حتی سانسور (فیلترینگ) یک تخلف است و مرجع رسیدگی به آن اتحادیه ی جهانی ارتباطات است؛ لطفا هرکدامتان که می توانید همت کنید و به تمام این آدرسها ایمیل بزنید و خبر و گزارش دهید و حتی در مورد فیلترینگ و سانسور اینترنت و نیز برای احقاق حقوق خود بابت خسارات وارده شکایت کنید:

itumail@itu.int
bdtmail@itu.int
m-Powering@itu.int
itu-r_membership@itu.int
brmail@itu.int
ursula.wynhoven@itu.int
pablo.palacios@itu.int
blenda.silva@itu.int
sergio.scarabino@itu.int

آنچنانکه وقتی دزد و سارق به خانه می آید باید به پلیس خبر داد و یا وقت آتش سوزی باید از آتش نشانی کمک خواست...

و اما باید چند نکته را محض آگاهی دوستان و عزیزان عرض کرد تا رفع یک سری ابهامات و مبارزه با مغالطات شود:
حتی اگر اینترنت بطور سخت افزاری و کامل قطع شود (همچون آبان 1398 ه ش) در عمل کسی از بیرون ایران متوجه آن نمی شود چه رسد به نیمه قطع کردن اینترنت،
چون واقعا ایرانیان حضور جدی و پررنگی در اینترنت و فضای وب ندارند: نه مقدار و کمیت و حجم دیتای جابجا شده بین ایران و دنیا قابل توجه است (حتی با وجود روشهای هدر دادن ترافیک که خودش ماجرای غم انگیز دیگری است) و نه مردم ایران در ارتباط و مکالمه با غیرایرانیان فعال هستند، و نه حتی به خط زبانهای محلی همچون فارسی و آذری و غیره محتوای چندانی تولید می کنند... و البته مقدار فعالیت اینترنتی ایرانیان صفر مطلق نیست اما متأسفانه ناچیز و غیر قایل توجه است، به آن سان که بود و نبود ما حس نمی شود، یعنی وقتی حضور نداریم غیبت ما احساس نمی شود...
حال در نظر بگیرید که مواردی چون اسفند 98 و چند روز ماههای اولیه 1404 و حدود پنج ماه (هرچند ناپیوسته، اما حدود پنج ماه یا حتی قدری بیشتر، و نه فقط 60 روز) از اواخر 1404 تا اوایل 1405 ، قطعی سخت افزاری اینترنت رخ نداد، بلکه فقط نوع سانسور عوض شد: همیشه لیستی از آدرسهای ممنوعه بود و مابقی آزاد، اما در دوران قطعی حدودا 5 ماهه فهرستی از آدرسهای آزاد در کار بود و بقیه ی فضای وب مسدود شده بود بصورتی که چیزی مثل فیلترشکن هم نتواند کار کند اما در شرایط معمولی می شود آدرسهای مسدود را بطریقی باز کرد....
اکنون توجه کنید که کافی است بخشی از همین سایتهای آزاد در خارج از ایران هاست (میزبانی) شوند، آنگاه هیچ راهی نیست که بقیه ی جهان بتوانند با هر روشی شبیه کنتور میزان حجم ارسالی و دریافتی ایران و دنیا و کاهش آن را متوجه شوند، خاصه که بسیاری از سایتهای به اصطلاح داخلی هنوز اتهام میزبانی شدن در خارج از کشور را بر دوش میکشند و فقط با روشی شبیه دایورت خودشان را هاست شده در ایران جلوه می دهند (که دلیل آن خود داستان غم انگیز دیگری دارد)، و این یعنی این که در دوران روش سانسور 5 ماهه مقدار دیتای عبوری با خارج تغییری نکرد، بماند که مردم ایران حتی در دوران شرایط نسبتا عادی اینترنت هم از اکثر سایتهای بزرگ دنیا استفاده ی چندانی نمی کنند چه به دلیل بی اطلاعی و چه بدلیل فیلتر شدن آن سایتهای بزرگ بین المللی، پس حتی قطعی کامل اینترنت در ایران از نظر مقدار دیتای عبوری فرق چندان قابل توجهی با وصل بودنش ندارد و از طریق رصد بیرونی باعث جلب توجه کسی در دنیا نمی شود، که البته کسی به خودی خود آن را رصد نمی کند وقتی موضوع در ابعاد جالب توجه نبوده مگر من و شما خبر دهیم...
حالا این را هم اضافه کنید که بخشی از ایران یعنی حکام و زیرشاخه های نزدیک به حکومت اینترنت آزاد و بسیار سریع و نامحدود در دست داشته و دارند و آن قدری استفاده می کنند یا بهتر بگوییم ترافیک هدر می دهند که کسی از بیرون ایران تفاوت بین قطعی 5ماهه و وصلی قبل و بعد از آن را احساس نکند...

و باور کنید کسی از بیرون ایران متوجه قطعی اینترنت نمی شود، مگر...
...مگر اینکه ما مردم ساکن ایران به هر نحو و شکل ممکن این قطعی های اینترنت را و همچنین خسارات وارده بر مردم را به بیرون از ایران خواه مستقیم یا غیرمستقیم به سازمان آی تی یو یا همان اتحادیه ی جهانی ارتباطات خبر دهیم...
توجه داشته باشید که همین الان هم شرایط فعلی سرعت و سانسور (فیلترینگ) فرق چندانی با قطعی اینترنت ندارد و مشکل هنوز برقرار است، انسان عاقل و درستکار و خیرخواه اقلا بخاطر منافع خودش هم که شده برای رفع مشکلاتش و نجات خودش اقدام می کند...

و با اطمینان بگویم تا ما مردم خواهان رفع اشکالات عمدی اینترنت همچون قطعی و فیلترینگ نشویم و گزارش ندهیم و شکایت نکنیم کسی از مقامات رسمی جهانی خبردار نمی شود تا کمک کند هرچقدر هم خیرخواه باشد...
و مطمئن باشید عدم توجه و عدم حضور ما و عدم نظارت ما مردم بر حکومت محلی و عدم گزارش تخلفات ایشان به سازمانهای رسمی بین المللی نتیجه ای جز طولانی شدن و بیشتر شدن خرابی های ایران نخواهد داشت، باز هم می گویم: در هنگام حضور متخلف باید پلیس را خبر کرد و هنگام حادثه باید سازمانهای امدادی چون آتش نشانی و اورژانس را آگاهی داد...
***